تنهادوست !

در دنیای اطلاعات امروز ، حجم داده و اطلاعات چه آن هایی که به صورت سنتی انباشته شده یا در پایگاه های داده ذخیره شده اند ، به اندازه ای زیاد است که مدیران را وادار به بایگانی کردن های بی بازگشت اطلاعات یا دور ریختن و حذف داده های قدیمی میکند.

در برخی موارد نیز ناچار به تغییر سیستم اطلاعاتی تحت مدیریت خود میشوند که گاها باعث از بین رفتن یا بلا استفاده شدن کل یا بخشی از اطلاعات میشوند و پس از مدتی در اثر نیاز به این اطلاعات به همان سیستم های قدیمی روی می آورند و نه تنها این امر موقت نیست بلکه به صورت مصلحتی دائم نیز میشود !

علاوه بر موارد ذکر شده ، مقاومت در برابر تغییرات امری طبیعی و اغلب نا خود آگاه است که انسان سر می زند. در هر شرایطی با تغییرات مقابله میکند حتی اگر خود خواستار آن باشد! این مشکل در به روز کردن و بهینه کردن روش های داده اندوزی و مدیریت اطلاعات نیز به چشم میخورد. حال چاره چیست؟

با وجود این مشکلات، هستند پیشگامانی که به این وادی وارد شده و کور سو های امیدی که رو به نابودی می رفت را روشن تر کردند.

سوال اول این است که سیستم های کلان مدیریت اطلاعات چه مزایایی دارند؟

البته پاسخ این پرسش در یک یا چند نوشته نمی گنجد اما از میان شاخص ترین آنها میتوان به چند مورد اشاره کرد:

یکه شدن پایگاه داده – عدم نیاز به Bridge ها برای استفاده از پایگاه های دیگر – سرعت بالاتر پاسخ دهی – جامع بودن و ساده تر شدن درون ریزی ها و برون ریزی ها – عدم بروز اشکالات در بهینه سازی های دوره ای – گرفتن ساده تر نسخه های پشتیبان – دسترسی ساده – قابلیت ساختن cache های جدید با سرعت بالاتر و . . .

علاوه بر این موارد که جنبه عینی بیشتری دارند، صرفه جویی در وقت، هزینه و نیروی متخصص و کاهش هزینه های نگه داری و به روز رسانی، و همچنین بهتر و ساده تر شدن اعمال تغییرات به منظور تامین نیاز های امنیتی، نرم افزاری و توقعات کار فرما و کاربر از مزیت های دیگر سیستم های نوین مدیریت اطلاعات کلان است.

حتی اگر دو سیستم که با این متد طراحی شده باشند بخواهند به اشتراک اطلاعات یا تلفیق دو بانک اطلاعاتی در همدیگر و استفاده مشترک بپردازند، دیگر نبازی به پردازش های سنگین و آزمون و خطا و تست و نسخه های آزمایشی و غیره نیست. بلکه نظامی که در بانک اطلاعاتی حکم فرما شده، به طراحان و توسعه دهندگان و مدیران آرامش خاطری می دهد که دیگر مشکلات گذشته به سراغ آنها نخواهد آمد!

پوشیده نیست که کلان شدن بانک اطلاعاتی پیش نیاز هایی نیز دارد. مدیران قوی تر، طراحان و توسعه دهندگان با تجربه تر، سخت افزار های قدرتمند و نرم افزار های روزمند و خصوصاً محققین پیشگام که بتوانند بستر را برای سیستمی امن تر محیا کنند.

امنیت،امنیت در شبکه های گسترده صد البته مهمتر است. کافی است حفره ای امنیتی پیدا شود تا مفید بودن کل متد زیر سوال رود. پس تامین امنیت اولین و مهمترین مشکل پیش روی ماست که با برنامه ریزی و مدیریت قوی و دقت بیشتر طراحان میتوان آن را مرتفع کرد.

چند سالی است که این رویکرد نوین در دنیای اطلاعات مورد توجه قرار گرفته اما سوال دیگر اینجاست که آیا در کشور ما که از هیچ الگویی استفاده نمی شود، کارها به صورت سلیقه ای انجام شده و اطلاعات همیشه بی نظم ذخیره (یا بهتر بگوییم تل انبار) میشوند، سیستم ها به روز نیستند و  ده ها کاستی دیگر میتوان انتظار داشت که فرهنگ سازی بتواند در کوتاه مدت یا میان مدت پاسخ دلخواه بدهد؟

جواب خیر است! تجربه در ایران نشان داده که برای نهادینه کردن روش های نوین نیاز به برنامه ریزی های بلند مدت و حساب شده میباشد. پس میبایست با درایت و آینده نگری ، طرح ها و برنامه های کارشناسی شده را مطرح کرد و پس از بررسی، بهترین آنها را برگزید. حتی می بایست از میان مدل های اجرا شده ایده گرفت و با بومی کردن آن ها به برنامه و طرحی جامع رسید که اجرای آنها امید سامانه های مدیریت اطلاعات کلان را به واقعیت نزدیک کند.

امین اینترنت ، امنیت و توسعه وب