تنهادوست !

در رویا غرقه مشو

عشق را در روبا حاصلی نیست

فکر کن ، عشق بورز

نه که در فکر عشق ورزیدن بمانی

گم مشو

در خیالت گم مشو

نه که باز در خیالت

بی خیال همه چیز و همه کس مانی

فراموشی نگیر

نکند روزی بگویی یادم نیست . . .

باید تو همیشه عاشق بمانی

تا که روزی مثل رویا غرقه گان

در فراموشی نمانی

در فراموشی نمیری

تو بدان

که فراموشی عشق

می خشکاندت در این بی حاصلی روزگار

با تنهایی ات هردو

دست به یکی می کنند

تا خون بریزند از تو !

و حتی فراموشی رویای عشق

همان رویای بی حاصل

حتی آن را هم فراموشی مکن

تا زنده مانی

تا گل عشق ، گر چه حتی بسته

در نهاد قلب تو زنده بماند

اما کمی رویا را بی خیال

عشق بورز

تا اسیر این رویای بی حاصل نشوی

خیال عشق خوشحالت می کند نخست

اما چون شرابیست که چون مستش شوی

چون که مستی برود

ملول و غم زده به کناری

افسوس رویایت را می خوری

پس ببین

بی حاصلی این گونه است

یعنی به قول شهریار

صبح خمار

شب بد مستی اش هم همین رویای بی حاصل ماست

عشق در رویا

پس نکن

عشق را در رویا خوار نکن

عشق پر حاصل است

سنگ عشق را مشکن

آبروی عشق را در رویا نبر

عشق را دیگر تو رویایی نکن

امین شعر, عشق (زهی عشق...)

آسمانا ;

هر آنچه هست در جهان هم اگر هوا شود

همه از آن تو باد

اما چه سود

که هوای ما نداری ؟

دلدادگان بی ریا را هم هوایت هست ؟

آسمانا ; بین مرا

تا به اکنون کرده ای هوا داری ؟

تو که این همه هوا داری ؟

اما چه سود ؟

حرمت عاشق تنها نگه نمی داری

پس برو

نه هوا خواهم نه هوا دار

دریا چطور ؟

دریا !

تو که جان می گیری

تو که جان بی گناهان گیری

تو که جان عاشقان هم گیری

این همه آبت چه سود ؟

که آب روی سوگواران را نداری

آب روی گریه داران را نداری

نه ! نداری

آب روی عاشقان را هم نداری

نه ! نداری

ای زمین ! ای خوابگاه مردمان

تو که می لرزی و می لرزانی

عاشقان را چگونه می لرزانی ؟

این جماعت

فقط از دیدن رویش لرزند

نه ز لرزش های تو

این همه نیرو چه سود ؟

که واژگونی عشاق

در توانش نیست !

خورشیدا !

روشنا ، گرما ، بلندا !

تو چطور ؟

نه ! نگویم ؟

تو چرا می ترسی ؟

فاش می گویم زیاد ؟

نه !

هیچ فاش کردنی در کار نیست

این ها را عاشقان نیک می دانند

همه می دانند بالایی اما چه سود ؟

هیچ کس در حظور تو نمی گرید

کس رسیدن به تو را می نپسندد ; آه !

همه رو ها سوی معشوق است

نه تو

پس ; خورشیدا !

این همه نورت چه سود ؟

امین شعر, عشق (زهی عشق...)

این دومین روز و دومین شنبه ای است که در دانشگاه هستم !! کمی فکر کنید متوجه می شوید . وا عجبا !

دانشگاه ما خیلی خوب است . دانشگاه ما خیابان دارد . دانشگاه ما درخت دارد . در دانشگاه ما آدم زیاد هست . ما سلف غذا خوری داریم و خیلی چیز های دیگر . من و دوستانم در خوابگاه زندگی می کنیم . شب ها هم در دانشگاه می خوابیم . اتفاقات جالبی هم در دانشگاه ما می افتد . گوزن و شقایق اینجا به هم خیلی مربوط هستند . اینجا گل و بلبل هم زیاد است . اینجا خیلی دانشگاه خوبی است . تازه ما در دانشگاهمان چند تا دوربین هم داریم که بچه ها خیلی از وجود آنها خوشحال هستند . دوربین خیلی خوب است . علاوه بر دوربین چیز های خوب دیگری هم اینجا هست که یعدا در مورد آنها هم انشا می نویسم . من دانشگاه را دوست دارم .

من به زندگی امید دارم

نقطه سر خط

امین اراجیف (طنز ها), دانشگاه

تنهادوست ۲۰۰ نوشته ای شد ! البته هنوز هیچ خبرگزاری این خبر مهم رو روی تلکس خودش نبرده ، مهم نیست . مهم اینه که . . . نمیدونم واقعا چی خیلی مهمه .

بعد از قریب ۷ سال فعالیت نیمه حرفه ای در زمینه اینترنت حالا حداق به این علم دارم که حتی در زمینه وبلاگ شخصی و سایت اختصاصی هم نتوانسته ام به چیزی که دلخواهم بود برسم . البته داشته هایم را قابل قبول می پندارم ولی به کم و کاستی های آن ها نیک واقفم . البته در این راه بیشترین گله را از دوستانی دارم که خلف وعده کردند . بیشتر از حق روی قول دوستانم حساب باز کرده بودم ، از کهکشان پارس (Pars galaxy) گرفته تا ۷dl و گالری عکس فتو امین و حتی وبسایت های کاری ! خلاصه کسی کمکم نکرد . متوجه شده ام که فقط کسانی به چنین فعالیتی تن می دهند که اصولا کار اینترنتی از سیستم فکریشان عبور کند . کسانی هم که این خصوصیت را دارند بیشتر از میان کاربران فعال یک سایت می شود پیدایشان کرد .

بگذریم . دوست داشتم دوستانی که از وبلاگم بازدید می کنند حد اقل یک کامنت رو دریغ نکنند که کردند . دستتان درد نکنه .

امیدوارم بتوانم مطالب و جفنگیاتم را ارتقا دهم تا ارزش نظر دادن را داشته باشند .

دوستانم :

گمان مبر که ز یاد تو غافلم / گر مانده ام خموش ، خدا داند و دل

امین اراجیف (طنز ها), اینترنت ، امنیت و توسعه وب

پادشاهان هم از کتب تاریخ مدارس حذف می شوند . خب ! به عبارتی تکراری هر دم از این باغ بری می رسد ، باغ که چه عرض کنم ! به گلخن گر گل هم بروید گلشن نخواهد شد . اینهایی که ما می بینیم ، بیشتر به باغ وحش می ماند تا باغ . . . بگذارید بیت رو کمه تغییر بدم با عرض پوزش از همه ی ادیبان و ادیب دوستان و دیگر دوستان : هر دم از این باغ وحش ، ناله ی عرعری میرسد ! ببخشید که وزن و این حرف ها هم رعایت نشد .

حالا برویم سراغ تحلیل خبر ! یکی این که این کار کم کم انجام شده پس کاری نمی شود کرد . یعنی خلاص .

پس از ابتدای تاریخ ایران شروع می کنیم :

در ۱۲ فروردین ماه ۱۳۵۸ در همه پرسی مردم ایران حکومت وزین جمهوری اسلامی را انتخاب کردند و بقیه ماجرا را هم خودتان بهتر می دانید ، تا به امروز ، اصلا چیز دیگری نبوده . . . الی آخر

جریان از این قرار است که روزی استادی سر کلاس فلسفه یک صندلی را مقابل دانشجویان گذاشته و ورقه امتحان را هم پخش می کند . بعد می گوید که ثابت کنید این صندلی وجود ندارد ، نمره کامل را دانشجویی می گیرد که فقط ۲ کلمه در ورقش نوشته بود !!!

“کدام صندلی ؟”

حالا هم همین آش و همون کاسه !!! آقا کدوم پادشاه ؟

این هم یک کاریکاتور (البته بیشتر به نقاشی آبرنگ دوره کودکستان شبیه است که معلم توضیحات کودک را هم زیر نقاشی نوشته)

ادامه مطلب . . .

امین اراجیف (طنز ها), ایران, تاریخ, عکس ، فتو بلاگ و گرافیک, نقل ها و بریده جراید

یه کمی خوشحالم اما

خوشحالی بر من مسکین حرام است انگار

خبری خوش چو رسد بر من

یاد آن روزها افتم

دوباره

خسته از تکرار و تکرار

چون خوره بر جان من

غم و شادی من همین تکرار است

تکرار روز های خوش

اما تکرار . . .

خسته ام از این همه تکرار

خدایا . . .

این تکرار شیرین

خسته ام از تلخی زشت پس از شیرینی اش

این یاد آوری روز های خوش

خسته ام از غم های پس از خوشحالی اش . . .

چه کنم من ؟

جز همین تلخی و شیرینی

جز همین غم ها و خوشحالی

جز همین خاطره های ماندگارم

من چه دارم ؟

من چه دارم ؟

آآآآه ; خدایا

خدایا من چه دارم ؟

امین شعر, عشق (زهی عشق...)

بی همگان به سر شود بی​تو به سر نمی​شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی​شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو
گوش طرب به دست تو بی​تو به سر نمی​شود

جان ز تو جوش می​کند دل ز تو نوش می​کند
عقل خروش می​کند بی​تو به سر نمی​شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من
خواب من و قرار من بی​تو به سر نمی​شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی
آب زلال من تویی بی​تو به سر نمی​شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی
آن منی کجا روی بی​تو به سر نمی​شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی
این همه خود تو می​کنی بی​تو به سر نمی​شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی
باغ ارم سقر شدی بی​تو به سر نمی​شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم
ور بروی عدم شوم بی​تو به سر نمی​شود

خواب مرا ببسته​ای نقش مرا بشسته​ای
وز همه​ام گسسته​ای بی​تو به سر نمی​شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من
مونس و غمگسار من بی​تو به سر نمی​شود

بی تو نه زندگی خوشم بی​تو نه مردگی خوشم
سر ز غم تو چون کشم بی​تو به سر نمی​شود

هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد
هم تو بگو به لطف خود بی​تو به سر نمی​شود

نمی شود . . . نمی شود . . . نمی شود . . .

ادامه مطلب . . .

امین شعر, عشق (زهی عشق...), عکس ، فتو بلاگ و گرافیک

ای دلِ بد ،

تو چرا این گونه ای ؟

هیچ معلوت هست

چه کاری می کنی ؟

نکند دیوانه ای

مجنونی ؟

که هنوزم با من شیدا چنین بد می کنی ؟

می کشی ، ول می کنی . . .

هان ، هی ، هو . . .

با منت هست حواس ؟

یا سرت در حال بازی است با جای دگر ؟

من نمیخواهم چنین

یا سرت سوی هواست

یا بر زمین

تو که دادی یک بار

همه هستی را به باد

رحم کن

به رویاهای من هم رحم کن

گر چه رویا رویاست

هم فقط رویا نیست

این امیدیست که تمنای وصالش دارم

نه وصال لغوی

نه همین دوستی های مسخره

بی در و پیکر

پر ریا . . .

بار الاها

این که می خواهم

چه میخواهم

چرا اش و چگونه

هر چه خواهم یا نخواهم

همه در علم تو است

خوب من این نکته می دانم

حرف دل را به زبان نتوان کرد

حرف دل حرف دل است

در دلم می ماند

در دل صد پاره ام می ماند

دل صد تکه ی من

پخش شد در همه جا

ولی این صد تکه

باز هم قلب من است

گر چه صد جایند این تکه های مسخره

سویشان یکطرف است

سوی روی خوبرویانِ مهربانِ بی وفا . . .

امین شعر, عشق (زهی عشق...)

دیگر نیاز به توضیح واضحات نیست . این دیپلماسی عمومی هم خوب چیزی است ! خیلی هم موثر است . پیشرفت های روز به روز و بی شمار آن که حساب آن حتی برای مقامات ما هم مشکل شده و آنقدر زیاد است که چند تایی را هم نمی رسند نام ببرند همه و همه از قبل همین دیپلماسی عمومی جون هست . خیلی دوستش دارم !!!

این هم متن ایمیلی که دوستم ( البته مثل خیلی چیز های دیگه زندگیم این هم مجازی ! ) محد علی مومنی برام فرستاده . ازش تشکر میکنم :

ایرانیان گرامی

بنظر می‌رسد که بار دیگر بخشی از شناسنامه و هویت ما مورد بی‌مهری قرار گرفته است. متاسفانه به تازگی پرزیدنت اوباما و وزیر خارجه‌ی امریکا، بجای نام خلیج فارس، تنها واژ‌ه‌ی «خلیج» را بکارمی‌برند.

از شما درخواست میگردد با رفتن به اینجا توماری را که بر پایه تشریفات دیپلماتیک تدوین شده است، امضاء کنید؛ تا برای ریاست جمهوری امریکا فرستاده شود

همچنین، از همه دوستان و آشنایان خود در سراسر گیتی نیز بخواهید چنین کنند و گامی در راه حفظ هویت و تمامیت ارضی ایران بردارند.

به آگاهی می‌رساند: بنا بر رسمی که در امریکا وجود دارد، برای اینکه متن ارسالی شما مورد توجه کاخ سفید قرار گرفته و معتبر قلمداد گردد، ضروری است نام و نام خانوادگی و نشانی ایمیل شما در جای ویژه نوشته شود.  البته شما می‌توانید گزینه‌ای را انتخاب کنید که نام و نشانی ایمیل شما در برابر دید همگان قرار نگیرد.
برگردان فارسی متن چنین است:

آقای رئیس جمهور، خلیج «خلیج فارس» است

داریوش بزرگ در ۲۵۰۰ سال پیش آنراخلیج پارس نامید

هرودوت (تاریخ نگار یونانی) آنراخلیج پارس نامید

دانشمندان عرب، چینی، روسی، اسپانیائی… آنراخلیج فارس نامیده‌اند.

ریچارد ن. فرای، استاد ممتاز دانشگاه هاروارد، آنرا خلیج فارس می‌نامد.

سازمان ملل متحد آنرا رسما «خلیج فارس» می‌نامد.

همه روسای جمهور دموکرات و جمهوری‌خواه آنرا «خلیج فارس» نامیده‌اند

شما نیز لطفا آنرا «خلیج فارسي بنامید!

با احترام

ادامه مطلب . . .

امین اراجیف (طنز ها), ایران, تاریخ, نقل ها و بریده جراید

با عرض پوزش از علم دوستان عزیز و اساتید گرام ، این ها سر کلاس تحلیل تراوش شد و از اختیار بنده خارج بود ! اگر یاد داشت نمیشد هم الان چیزی برای نوشتن نبود . تقدیم به دوستانم :

یار مرده

بار زنده

بار های جانبی

بار باد و بار باران ، بار برف

می نوازندم به گاه و نا به گاه

باد گاهی با فشاری ناگوار هل می دهد

موقعی هم با مکش ، می کشدم .

باد ایتگونه است ، هان !

می کشد ، هل می دهد . . .

و اما زلزله !

چه بد باریست این ولوله

اگر حاصل ، تو را شد لرزشی

این است ، بار زلزله

موج رِینی هم بد است

ویران کننده

سهمگین

بار باران ;

وای ! باران . . .

این چنین نیست شد همه هستم در دست باران

بار باران

از همه بارها سنگین تر است

کشته هایی است باران را

کشته هایی پر شکسته

بال سوخته

همه شان سر تا به پا خیسند

چشمانی چون چشمه دارند این همه

چشمه شان سیلاب

سیلاب از آب روی

آب رویی سرخ گون

چون لاله های واژگون

گربه نامش نیست چون گریند خون

گریه آبی است زلال

همه از روی خیال

چون سرازیر شوند نیست مرا هیچ ملال.

چون که خون آید ز دیده

چون جگر ، دل شد دریده

بی دلی بهتر ز این داشتن است

صد سال سپید !

داشتنی پر ز غم است

دنیا پر ز غم است

نه ! غم این ها نیست

داشتن یک دل صد تکه غم است

گر خریدار غمی این دل نگه دار

گر ز غم نیست خیالت خوشنود بی دلی را پیشه کن

سوز های سرد

می وزد از هر دمش

داغ های سوزناکیست

رند بی دل را . . .

امین شعر, عشق (زهی عشق...)